Życie
Źródłem życia jest Miłość. Miłość niesie pełnię życia.
Życie staje się rzeczywiste, kiedy człowiek pozna Miłość.
Jeżeli człowiek nie zrozumie Miłości, nie może zrozumieć również życia. Jeżeli nie zrozumie życia, nie może zrozumieć także czasu, w którym ono przepływa jako nieprzerwany proces. Jeżeli nie zrozumie czasu, zgubi on muzyczny rytm życia i będzie wpadał w ciąg dysharmonijnych stanów, co uczyni go nieszczęśliwym.
Najwyższą wartością poza Miłością jest życie. Życie jest owocem Miłości. Lecz Miłość i życie nie są tą samą rzeczą. W życiu stale dokonują się dwa procesy: pierwszy jest procesem budowy, drugi jest niszczeniem.
W Miłości oba te procesy nie istnieją. Jest ona czymś czystym i jednolitym. Natomiast w życiu istnieją, jest podział.
Życie bez miłości nie ma żadnego sensu. Takie życie jest szeregiem cierpień, upadków i powstań.
Życie nie może realizować się bez miłości.
Nie ma życia bez miłości.
Pierwszą drogą, którą życie rusza, jest miłość. Aby pokazać, że żyjesz, powinieneś kochać.
W tym tkwi sens życia, by kochać i być kochanym.
Życie pokazuje wysiłek Ducha, aby przejawić się w zewnętrznym świecie, na jego peryferiach. Kiedy Duch przejawi się na peryferiach i zacznie swoją działalność, mówimy, że życie wyraża się w swoim stanie elementarnym jako doczesne życie.
Doczesne życie jednak jest tylko cieniem Życia lub najmniejszą projekcją całkowitego Życia.
Wieczne życie zawiera nieskończone możliwości. Niesie ono wszystkie warunki rozumnego rozwoju.
Przez całkowite życie rozumie się wspólną Światową Duszę, która przejawia się w całej żywej przyrodzie.
Nasze dusze to części lub organy tej wielkiej duszy.
Aby zrealizowała się wielka zasada życia, musi ono przyjąć jakąś formę, odpowiednią do jego dążenia i ruchu. Dążenie to jest rozumnym wewnętrznym bodźcem, a ruch jego fizycznym wyrazem.
Życie nie przejawia się jednak tylko w jednej formie, przejawia się ono w nieskończonej liczbie form. Kiedy większa liczba form połączy się i stworzy jedną większą formę, mówimy, że życie jest rozumnie zorganizowane. Wtedy wszystkie formy dążą do tego, by dać wyraz tej wyższej formie.
Życie nigdy nie ustaje, ono trwa wiecznie.
Zewnętrzne formy ulegają zniszczeniu, lecz życie wiecznie trwa. Nic nie jest w stanie go zniszczyć - życie jest silniejsze od śmierci.
Jest ono wolne, nieuchwytne, nieprzerywalne. Nie zatrzymuje się. Nieustannie wlewa się do wewnątrz i wypływa na zewnątrz.
Jeżeli bowiem życie nie wpływa do środka i nie wypływa na zewnątrz, człowiek nie może połączyć się z otaczającym go środowiskiem.
Życie, które jest wewnątrz nas, jest doskonałe.
Przyjemności, namiętności, niewłaściwe myśli i uczucia ograniczają naturalne przejawy życia.
Życie może być tylko dobre. Złego życia nie ma. I gdy mówi się, że życie musi ulec poprawie, jest to błędna idea. Samo w sobie życie nie jest ani dobre, ani złe. W życiu mogą być różne warunki, lecz ono samo ani się polepsza, ani pogarsza. Życie wychodzi od Boga i wraca do Niego. Dlatego jest ono w swej istocie absolutnie czyste.
Zmiany jednak, które wprowadza się do życia, doprowadzają w istocie do złych skutków. I wtedy mówi się o świeckim życiu, o duchowym życiu, o doczesnym życiu i wiecznym życiu.
Ale życie samo w sobie nie jest ani świeckie, ani duchowe.
Gdy to, co zwierzęce żyje (dominuje) w człowieku, życie staje się świeckie. A gdy rozumność żyje w nim, staje się ono duchowe.
Ponieważ życie człowieka różni się od życia pozostałych istot poprzez swoją rozumność.
Wyraz „życie” w istocie kojarzy się z rozumnością. Gdzie nie ma rozumności, nie ma życia. Gdzie jest rozumność, nawet najsłabiej dostrzegalna, tam jest też życie.
Rozumne życie jest życiem nieśmiertelnym, życiem bez cierpień i męczarni.
Takie właśnie życie jest częścią duszy człowieka. W nim wszystko realizuje się w swoim czasie. W takim życiu nie ma niepokoju, lecz stała praca.
Życie samo w sobie jest jedno.
Fizyczne życie, duchowe życie i boskie życie są trzema wielkimi przejawami całkowitego, jednego Życia.
Różnią się one swoim początkiem, swoim obiektem i swoimi celami.
Fizyczne życie ciągle się zmienia wewnętrznie i zewnętrznie. Jest to życie na powierzchni wody, na falach morskich.
Duchowe życie zmienia się wewnętrznie, a nie zewnętrznie. Jest ono życiem w morskiej głębi, jest wewnętrznością morza.
Boskie życie nie zmienia się ani wewnętrznie, ani zewnętrznie.
Wszystkie te przejawy życia są ściśle ze sobą powiązane. Są one częściami jednej całości - całego bezgranicznego Życia.
Aby człowiek zrozumiał życie oraz był pożyteczny dla siebie i dla innych, musi zacząć od fizycznego życia i stopniowo przejść do duchowego i boskiego życia.
Kto nie kocha życia fizycznego, nie może mieć żadnego powiązania ze światłem.
Ponieważ w fizycznym świecie zmagazynowana jest energia światła - w roślinach, w owocach.
Higiena fizycznego życia zaczyna się od prawidłowego wykorzystywania światła zmagazynowanego w roślinach i owocach. Innymi słowy, zaczyna się ona od prawidłowego jedzenia.
A jedzenie jest wstępem do fizycznego życia.
Tak samo jak wstępem do duchowego życia jest muzyka, a wstępem do boskiego życia jest modlitwa.
Życie jest skarbem, którego należy strzec.
Strzeż go za pomocą Mądrości i niech prawdziwa wiedza, która z niej pochodzi, będzie jego ochroną!
Pozostaw je, aby płynęło swobodnie z wielkiego źródła - Miłości.
Oświetl je poprzez Prawdę, świat absolutnej rozumności. Oświetl je poprzez Prawdę, która daje wolność życia w każdym jego wymiarze.
Życie ma bowiem swój świt, swój wschód i swoje popołudnie.
Świt życia jest Miłością.
Wschód życia jest Mądrością.
Popołudnie życia jest Prawdą.
Uczyń świt w swoim życiu! Pączkuj! Wstań, wyprostuj się i poczuj, że jesteś powiązany ze wszystkimi istotami ziemi i nieba.
Wzejdź! Rozkwitnij i zawiąż owoc!
Osiągnij jego południe. Dojrzej!
I kiedy osiągniesz południe życia, doświadczysz jego wielkiego sensu, jego błogiego owocu.
© Tłumaczenie: Gerasim Stojczew Galitonow
Copyright (c) 1997 Publishing House "Byalo Bratstvo" All Rights Reserved
Web-site with url: http://www.beinsadouno.org