Στις 11 Ιουλίου (του Αγίου Πέτρου) 1864, γύρω στις 12.00 το μεσημέρι στο χ. Χαντέρτσα (σήμερα Νικολάεφκα, 30 χλμ βορειοδυτικά της πόλης Βάρνα) γεννιέται ο Πέταρ Κωνσταντίνωφ Ντάνωφ. Είναι το τρίτο παιδί στην οικογένεια του ιερέα Κωνσταντίν Ντάνοφσκι και της Ντόμπρα Τσορμπατζή Ατανάσοβα, που  ήδη έχουν  έναν γιό, τον Ατανάς και μία θυγατέρα, τη Μαρία.

Το 1872 εγγράφεται στο Δημοτικό βουλγαρικό σχολείο του χ. Χαντέρτσα, το οποίο κλείνει κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Τουρκικού απελευθερωτικού πολέμου, 1877-78.

Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας από την τουρκική σκλαβιά τελειώνει το Πεντατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων της Βάρνας.

Στις 25 Ιουλίου* (στη συνέχεια του κειμένου με το σύμβολο * επισημαίνεται η παλαιά χρονολογία βάσει του Ιουλιανού ημερολογίου) 1886 τελειώνει τις σπουδές του στην Αμερικανική Επιστημονικο-Θεολογική Σχολή της πόλης Σφιστώφ.

Δύο χρόνια είναι δάσκαλος στο σχολείο του χ. Χοτάντσα, νομού Ρούσε.

Τον Αύγουστο 1888 αναχωρεί για τις Η.Π.Α.

Στις 15 Οκτωβρίου 1890 περατώνει το Προπαρασκευαστικό σεμινάριο Θεολογίας της Σχολής του Μέντισον, πολιτείας Νιού Τζάρσυ.

Κατά το 1891/93 είναι τακτικός φοιτητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστόνης. Αποφοιτά στις 7 Ιουνίου 1893.

Στις 3 Φεβρουαρίου 1894 περατώνει μονοετές φροντιστήριο Ιατρικής.

Στη διάρκεια της επταετούς παραμονής του στις Η.Π.Α. συμμετέχει σε ετήσεις συναντήσεις των Μέγα Μυημένων και προετοιμάζει τη Βουλγαρική αποστολή του.

Επισκέπτεται τους Ροζεκροίτσερς για τους οποίους αργότερα δηλώνει ότι είναι παράρτημα της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας, που στο παρελθόν εκπροσωπούνταν από το κίνημα των Βογομίληδων στη Βουλγαρία.

Κατά το 1895  (σε ηλικία  31 ετών) επιστρέφει στη Βουλγαρία και μέχρι το 1899 αφοσιώνεται σε απομονωμένη και βαθειά εσωτερική εργασία. Διαμένει βασικά στο σπίτι της αδελφής του Μαρίας στη Βάρνα.

Κατά το 1896 στη Βάρνα εκδίδει το βιβλίο ¨Επιστήμη και Αγωγή¨, όπου με επιστημονική γλώσσα φανερώνει το Δρόμο του ανθρώπου στο Παγκόσμιο Δράμα και αποκαλύπτει τις βάσεις του Νέου Πολιτισμού, που επέρχεται κατά τον  επόμενο αιώνα.

Στις 7 Μαρτίου* 1897 (σε ηλικία 33 ετών) στο χ. Τέτοβο, νομού Ρούσε πάνω του κατεβαίνει το Θείο Πνεύμα. Η προσωπικότητα του Πέταρ Ντάνωφ μετασχηματίζεται στο Δάσκαλο της Λευκής Αδελφότητας Μπείνσα Ντούνο.

Κατά το 1897 εκδίδει στη Βάρνα την μπροσούρα ¨Χίο-΄Ελλη-Μέλλη-Μεσαήλ¨, που είναι ο Λόγος της Τρίτης διαθήκης προς τον κεχρισμένο του Θεού.

Κατά το 1898  στον Φιλανθρωπικό ΄Ομιλο ¨Μητέρα¨ της Βάρνας παρουσιάζει την ομιλία ¨Αποστολή στο λαό μου – Βούλγαροι γιοί  στην οικογένεια των Σλάβων¨, που αποτελεί ένα κάλεσμα  προς κοινωνικο-πνευματική αυτοεπικύρωση.

Από το 1898 αρχίζει αλληλογραφία με τους πρώτους μαθητές του: Πένιο Κύρωφ από την πόλη Μπουργκάς, δ-ρ Γκεόργκη Μίρκοβιτς από την πόλη Σλίβεν και Μαρία Καζάκοβα από την πόλη Βελίκο Τύρνοβο.

Στις 13 Φεβρουαρίου* 1899 στη Βάρνα γράφει τις Δέκα μαρτυρίες του Θεού, ενώ στις 24 Φεβρουαρίου – τη Θεία υπόσχεση. Στις 28 Φεβρουαρίου* 1899 στην πόλη Μπουργκάς υπογράφει μαζί με τους μαθητές του Πένιο Κύρωφ και Τόντορ Στοίμενωφ τις απαντήσεις των Δέκα μαρτυριών.

Κατά το  1899-1900 φιλοξενείται στο σπίτι του ιερέα Κωνσταντίν Ντάνοφσκι στην πόλη Νόβι Παζάρ.

Στις 7 Απριλίου* 1900 συγκαλεί στη Βάρνα την Πρώτη συνέλευση της Λευκής Αδελφότητας, την οποία αποκαλεί συνάντηση της Αλυσίδας. Παραβρίσκονται οι Πένιο Κύρωφ και Τόντορ Στοίμενωφ από το Μπουργκάς και ο δ-ρ Γκεόργκη Μίρκοβιτς από το Σλίβεν.

Από το 1900 μέχρι το 1942 τον μήνα Αύγουστο οργανώνει ετήσιες συνελεύσεις της Λευκής Αδελφότητας σε διάφορα μέρη: Βάρνα (1900-1908), Βελίκο Τύρνοβο (1909-1925), Σόφια (1926-1941), στα βουνά Ρίλα και Βίτοσα.

Από τις 25 Ιουνίου μέχρι τις 9 Ιουλίου* 1900 καταγράφει στο Νόβι Παζάρ τις Επτά συνομιλίες με το Θείο Πνεύμα.

Την 1 Οκτωβρίου* 1912 περιοδεύει στις πόλεις και στα χωριά της Βουλγαρίας, κάνει δημόσιες διαλέξεις και καταγίνεται με φρενολογικές έρευνες διάσημων εκπροσώπων του Βουλγαρικού λαού.

Από το 1904 διαμένει κατά αρκετά χρονικά διαστήματα στη Σόφια, στο σπίτι του Πέτκο Γκούμνερωφ, στην οδό ¨Οπαλτσένσκα¨ 66. Αρχίζει να εκφωνεί δημόσια το Λόγο του υπό τη μορφή ομιλιών.

Κατά το 1912 στο χ. Αρμπανάσι, κοντά στην πόλη Βελίκο Τύρνοβο, μελετά τη Βίβλο και συντάσσει τη ¨Διαθήκη των έγχρωμων ακτίνων του φωτός¨, που εκδίδεται τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Στην πρώτη σελίδα διαβάζουμε το μόττο:¨Θα είμαι πάντα πιστός δούλος του Θεού Ιησού Χριστού, Υιού του Θεού, 15 Αυγούστου, Τύρνοβο, 1912.¨

Στις 9 Μαρτίου* 1914 οργανώνει συγκέντρωση-δέηση για την προυπάντηση του Πνευματικού Νέου ΄Ετους και ανακηρύττει την αρχή της νέας εποχής του Υδροχόου.

Στις 16 Μαρτίου* 1914 παρουσιάζει την πρώτη (επίσημα στενογραφημένη) Κυριακάτικη ομιλία ¨Ιδού ο ΄Ανθρωπος¨, με την οποία θέτει την αρχή των σειρών ¨Δύναμη και ζωή¨, όπου εκθέτει τις βασικές αρχές της  Νέας διδασκαλίας της Λευκής Αδελφότητας.
Στις  15 Φεβρουαρίου (Πέμπτη) 1917 εγκαινιάζει στη Σόφια κύκλο ειδικών διαλέξεων μπροστά σε έγγαμες γυναίκες, ο οποίος συνεχίζεται μέχρι τις 30 Ιουνίου 1932.

Κατά το 1917-18, στη διάρκεια του Πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η  κυβέρνηση του Βασίλ Ραντοσλάβωφ τον εκτοπίζει στη Βάρνα. Εκεί μένει στο ξενοδοχείο ¨Λονδίνο¨και αλληλογραφεί με μαθητές του.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1922 εγκαινιάζει στη Σόφια τη Σχολή της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας με δύο τάξεις. Η κοινή μυστηριολογική τάξη  εγκαινιάζεται με τη διάλεξή του ¨Οι τρεις ζωές¨, ενώ η Ειδική μυστηριολογική τάξη (Νέων) – με τη διάλεξη ¨Οι δύο δρόμοι¨. Οι διαλέξεις του μπροστά στις δύο μυστηριολογικές τάξεις  συνεχίζονται κάθε εβδομάδα επί 22 χρόνια (μέχρι τον Δεκέμβριο 1944).

Στις 21 Αυγούστου 1922 στη συνέλευση της Λευκής Αδελφότητας στην πόλη Βελίκο Τύρνοβο δίδει το τραγούδι ¨Φιρ-φιουρ-φεν – Ευλόγησε¨, με το οποίο αρχίζει ο κύκλος των σχολικών μουσικών ασκήσεων,  που ολοκληρώνεται κατά το 1944 με τον ¨Νέο βίο¨.

Από το 1923 παρουσιάζει τους διάφορους κύκλους του Λόγου του σε ειδικά κατασκευασμένη αίθουσα στη Σόφια, οδός ¨Ομπόριστε¨ 14.

Κατά το 1927 δημιουργεί κοντά στη Σόφια τον οικισμό (ασράμ)΄Ιζγκρεφ (¨Ανατολή¨, σήμερα συνοικία ΄Ιζγκρεφ¨), όπου συγκεντρώνει ακροατές, οπαδούς και μαθητές προκειμένου να επικεντρώσει τη λειτουργία της Σχολής σε φυσικό επίπεδο. Εγκαθίσταται μόνιμα στο ΄Ιζγκρεφ, όπου σε ειδικά κατασκευασμένη αίθουσα παρουσιάζει τα διάφορα ρεύματα του Λόγου του.

Στις 19 Αυγούστου 1927, στη συνέλευση της Λευκής Αδελφότητας στο ΄Ιζγκρεφ, παρουσιάζει κύκλο ομιλιών, όπου ανακηρύττει πανηγυρικά την Πορεία του μαθητή.

Κατά το 1929 εγκαινιάζει τη Σχολή στο βουνό Ρίλα, όπου βρίσκονταν η αρχαιότερη μυστηριολογική σχολή στη γη.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1930 θέτει την αρχή νέου ρεύματος του Λόγου – Κυριακάτικους πρωινούς λόγους, που συνεχίζονται μέχρι τον Απρίλιο 1944.

Κατά το 1934 παρουσιάζει την  Πανευρυθμία – κύκλο είκοσι οκτώ ασκήσεων, αποτελούμενων από μελωδία, κείμενο και πλαστικές κινήσεις. Αργότερα προσθέτει τις ασκήσεις ¨Ηλιακτίδες¨ και ¨Πεντάγραμμο.
Στις 4 Μαΐου 1936 στέλεχος του πολιτικού κόμματος Δημοκρατική Ένωση τον ξυλοκοπεί, πράγμα που του προκαλεί εγκεφαλική αιμορραγία και παράλυση. Παρά την πάθησή του, στις 14 Ιουλίου 1936 οργανώνει μαζί με μαθητές του καταυλισμό  κοντά στιην περιοχή Επτά λίμνες της Ρίλας και στις 12 Αυγούστου αποκαθιστά απόλυτα την υγεία του.

Στις 22 Μαρτίου 1939 γράφει το μήνυμά του προς τους μαθητές ¨Η αιώνια διαθήκη του Πνεύματος¨.

Στις αρχές του 1944, κατά τη διάρκεια των αεροπορικών βομβαρδισμών κατά της Σόφιας, οργανώνει την εκκένωση του ΄Ιζγκρεφ στο χ. Μαρτσάεβο, 24 χλμ νοτιοδυτικά της Σόφιας. Εγκαθίσταται στο σπίτι (σήμερα μουσείο) του μαθητή του Τεμέλκο Τεμέλκωφ. Επιστρέφει στο ΄Ιζγκρεφ στις 19 Οκτωβρίου 1944.

Στις 20 Δεκεμβρίου 1944 εκφωνεί το Τελευταίο του Λόγο στην Κοινή μυστηριολογική τάξη.

Στις 27 Δεκεμβρίου 1944 εγκαταλείπει τον φυσικό κόσμο. Η σορός του  κηδεύεται στο ΄Ιζγκρεφ.